ភាពច្របូកច្របល់នៃទិវាវ៉ាឡិនតៃន៍ – ថ្ងៃ អាទិត្យ ទី ១៥ ខែ កុម្ភៈ ឆ្នាំ ២០០៩

Posted on Tuesday, 24 February 2009. Filed under: *វិចារណកថា*, សប្ដាហ៍ទី ៥៣៦ |

កាសែតភ្នំពេញប៉ុស្តិ៍បានរាយការណ៍ព័ត៌មានកាលពីថ្ងៃសុក្រ ទី ១៣ ខែ កុម្ភៈ ឆ្នាំ ២០០៩ ស្ដីពីលទ្ធផលនៃការសិក្សាស្រាវជ្រាវដោយសង្គមវិទូកម្ពុជាម្នាក់ ឈ្មោះ តុង សុប្រាជ្ញ ដែលមានសេចក្ដីថា ៖

“ការសិក្សាស្រាវជ្រាវបានសាកសួរយុវជននៅក្នុងឱកាសពីរយ៉ាង … ហើយបានឃើញថា ចំនួន ៦១,២ភាគរយនៃអ្នកផ្ដល់ចម្លើយ បានចាត់ទុកទិវាវ៉ាឡិនតៃន៍ ជាថ្ងៃពិសេស ប៉ុន្តែក៏បានឃើញថាភាគច្រើនបានដឹងតិចតួចអំពីប្រភពនៃថ្ងៃនេះតែម្ដង ។ យុវជនភាគច្រើនបានទទួលស្គាល់ថាថ្ងៃនេះមានដើមកំណើតនៅឯបរទេស ដោយមានអ្នកផ្ដល់ចម្លើយជាច្រើនបានដាក់ឈ្មោះថ្មីដល់ឱកាសនេះថាជា ‘ទិវានៃក្ដីស្រឡាញ់’” ។

ចំពោះនិស្សិតទាំងអស់នេះ ការដែលនិយាយថាទិវាវ៉ាឡិនតៃន៍មានលក្ខណៈជាបរទេសនោះ មិនមែនជារឿងអវិជ្ជមានទេ ។ ចំពោះអ្នកខ្លះទៀត វាក៏មិនមែនជារឿងអវិជ្ជមានដែរ ។ កាសែតមួយបានរាយការណ៍ថា ៖ “ប្រជាពលរដ្ឋបានស្នើសុំកុំឲ្យស្ថានីយទូរទស្សន៍ផ្សព្វផ្សាយ ‘ទិវាវ៉ាឡិនតៃន៍’ តាមទូរទស្សន៍ ពីព្រោះវាអាចជំរុញយុវជនឲ្យទទួលយកវប្បធម៌បរទេស” ។ ហើយគេក៏មិនអាចរាយការណ៍ថាតើគេដឹងឬមិនដឹងដែរទេ – ឬក៏យកចិត្តទុកដាក់ចង់ដឹងនោះទេ – នូវប្រភពនៃទិវានេះ និង ឈ្មោះរបស់វា ។ ប៉ុន្តែទោះបីជាខ្លួនជាទូរទស្សន៍មិនបានផ្សព្វផ្សាយពីរឿងនេះក៏ដោយ ក៏មនុស្សជាច្រើនដឹងតាមរបៀបម្យ៉ាងៗរបស់គេ ហើយបានត្រៀមខ្លួនចាំទទួលឱកាសនេះជាស្រេច – មានជើងទម្រសម្រាប់ដាក់ផ្កាលក់ជាច្រើននៅតាមចិញ្ចើមថ្នល់ ជាពិសេសនៅក្បែរសកលវិទ្យាល័យ និង សាលាមធ្យមសិក្សា ពីព្រោះមានសិស្ស និស្សិតចង់ទិញវា ។

មែនហើយ ទិវាវ៉ាឡិនតៃន៍ក៏បានក្លាយជាស្ថាប័នមួយទៅហើយនៅក្នុងប្រទេសដទៃទៀតនៅអាស៊ី ៖ ទីភ្នាក់ងារសារព័ត៌មានចិន ស៊ិនហួរ ណិត មានរូបភាពមួយដ៏ល្អ ដែលមានចំណងជើងថា ៖ “គូស្នេហ៍មួយគូដើរជាមួយគ្នា នៅដៃមានកាន់ផ្កាកូឡាបមួយចាច់ នៅក្នុងទីក្រុងហារប៊ីន ទីរួមខេត្ត ហីឡុងចាង នៃប្រទេសចិនភាគឦសាន នៅថ្ងៃទី ១៤ ខែ កុម្ភៈ ឆ្នាំ ២០០៩ ។ គូស្នេហ៍ជាច្រើនបានទិញផ្កាកូឡាបដើម្បីអបអរទិវាវ៉ាឡិនតៃន៍នេះ” ។

“A couple of lovers walk with a bouquet of roses in Harbin

“គូស្នេហ៍មួយគូនាំគ្នាដើរកំសាន្ដក្នុងទីក្រុងហារប៊ីន នៅនឹងដៃមានកាន់ផ្កាកូឡាបមួយបាច់ផង – ប្រភព ៖ http://news.xinhuanet.com/english/2009-
02/14/xin_372020614194431210571.jpg

ពុំមានការសម្ដែងឲ្យឃើញថាគេមានកង្វល់ថានេះជា “ឥទ្ធិពលនៃវប្បធម៌បរទេសនោះឡើយ” ។ ហើយគេកាន់តែភ្ញាក់ផ្អើលច្រើនឡើងទៀតនៅពេលឃើញថាសារព័ត៌មានដដែលនេះក៏មានរូបភាពមួយពីកូរ៉េខាងជើងផងដែរ ដែលមានចំណងជើងថា ៖ “គូស្នេហ៍មួយគូឈរឲ្យគេថតរូបឲ្យនៅកន្លែងតាំងពិពណ៌ ‘ផ្កាគីមជុងអ៊ីល’ ដែលបានប្រព្រឹត្តទៅនៅឯទីក្រុងព្យុងយ៉ាង រដ្ឋធានីនៃសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតប្រជាធិបតេយ្យកូរ៉េ នៅថ្ងៃទី ១៤ ខែ កុម្ភៈ ឆ្នាំ ២០០៩ ។ ពិពណ៌នោះត្រូវប្រព្រឹត្តឡើងដើម្បីរំឭកខួបកំណើតទី៦៧ របស់ លោក គីមជុងអ៊ីល ថ្នាក់ដឹកនាំកំពូលនៃសាធារណរដ្ឋប្រជាមានិតប្រជាធិបតេយ្យកូរ៉េ នៅថ្ងៃខាងមុខនេះ” ។ ពុំមានការនិយាយបញ្ជាក់ពីទិវាវ៉ាឡិនតៃន៍ទេ – ប៉ុន្តែយុវជនម្នាក់ និង យុវនារីម្នាក់ បានថតរូបរួមគ្នានៅពីមុខផ្កាកូឡាបក្រហម នៅថ្ងៃទី ១៤ ខែ កុម្ភៈ – វាហាក់ដូចជាមានន័យពិសេសអ្វីម្យ៉ាងគ្រោងទុក ។

A couple pose for photos at an exhibition on Kim Jong Il flowers

គូស្នេហ៍មួយគូឲ្យគេថតរូបឲ្យនៅកន្លែងតាំងពិពណ៌ ‘ផ្កាគីមជុងអ៊ីល’

ប្រភព ៖ http://news.xinhuaet.com/english/2009-
02/14/xin_35202061420347811815914.jpg

ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ កម្ពុជាជាប្រទេសមួយដែលបញ្ហានៃការប៉ះទង្គិចរវាងវប្បធម៌ប្រពៃណី និង ទិវាវ៉ាឡិនតៃន៍ បានក្លាយជាបញ្ហាមួយទៅហើយ ។ ឥណ្ឌាជាប្រទេសមួយទៀត ជាពិសេសតាំងពីពេលមានអំពើហិង្សានាពេលថ្មីៗនេះ មកលើស្ត្រីភេទ – ដែលមានការអះអាងថា នេះគឺដើម្បីការពារវប្បធម៌ឥណ្ឌា ។

សកម្មជនភេទប្រុសរបស់អង្គការ ហិណ្ឌូ ស្រ៊ីរ៉ាម៉ាសេនា បានចូល “ភោជនីយដ្ឋាន និង បារ សតិវិប ល្លាស” [Amnesia Bar and Restaurant] នៅក្នុងទីក្រុងម៉ង់ហ្កាល័រនៃប្រទេសឥណ្ឌា កាលពីល្ងាចថ្ងៃ សៅរ៍ ទី ២៤ ខែ មករា ឆ្នាំ ២០០៩ ហើយបានគំរាមពួកស្ត្រីដែលកំពុងអង្គុយខាងក្នុងទីនោះ។ គេបានជំទាស់នឹងស្ត្រីផឹកស្រា ហើយបានអូសនាងៗទាំងនោះចេញទៅក្រៅ ស្ត្រីខ្លះបានដួល ឬ ត្រូវរុញច្រានឲ្យដួលទៅនឹងដី ។ គេក៏បានប្រាប់ទៅស្ត្រីទាំងនោះថា នាងនឹងប្រឈមនឹងផលវិបាកយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរមិនខានបើសិនជាគេបានឃើញនាងៗនោះនៅក្នុងបារម្ដងទៀត ។ ក្រុមបុរសនោះបានចេញពីបារក្រោយពីបានគំរាមម្ចាស់វាហើយ ។

មនុស្សជាច្រើន រួមមានឥស្សរជននៅឥណ្ឌា និង ខ្លះនៅកម្ពុជា បានថ្កោលទោសលើអំពើហិង្សានេះ ហើយមានការពិភាក្សាជាច្រើនជាសាធារណៈ ។ សំឡេងខ្លះបានស្នើជាយោបល់ថាជនរងគ្រោះប្រហែលជាបានបង្កហេតុឲ្យមានការប្រយុទ្ធយ៉ាងនេះ ដោយសារតែមកពីអាកប្បកិរិយារបស់គេដែលមិនស្របតាមវប្បធម៌ឥណ្ឌា – បើតាមមតិរបស់អ្នករិះគន់ស្ត្រី ។ គេបានស្នើយោបល់ថា គួរតែលើកសរសើរអង្គការ ស្រ៊ីរ៉ាម៉ាសេនា ផងដែរ – អង្គការនេះបានប្រារព្ធពិធីអបអរមហោស្រពប្រពៃណីហិណ្ឌូទាំងអស់យ៉ាងអធិកអធម ហើយបានធ្វើយ៉ាងច្រើនក្នុងការផ្សព្វផ្សាយប្រពៃណីវប្បធម៌ដែលពួកគេបាននិយាយថាមិនត្រូវបានការពារគ្រប់គ្រាន់ ហើយដែលអង្គការនេះត្រូវតែដើរតួជា “ប៉ូលិសសីលធម៌” ។

បន្ទាប់មក នៅថ្ងៃទី ១០ ខែ កុម្ភៈ ក្រុមដែលតាំងខ្លួនជា “ប៉ូលិសសីលធម៌” មួយក្រុម បានឃាត់រថយន្តក្រុងមួយក្នុងទីក្រុង Mangalore ដោយបានដឹងថា នារីសិស្សសាលាហិណ្ឌូម្នាក់ អាយុ១៦ឆ្នាំ បានជិះរថយន្តក្រុងនោះជាមួយមិត្តប្រុសជនជាតិអ៊ីស្លាម ។ ពួកគេបានអូសនាងចេញមកក្រៅ ហើយនាំនាងទៅឲ្យប៉ូលិស ដែលបានទូរស័ព្ទហៅឪពុកម្ដាយនាងឲ្យមកទទួលនាងយកទៅវិញ ។ នាងមិនអាចទ្រាំនឹងការខ្មាសអៀនជាសាធារណៈ ហើយក៏បានសម្លាប់ខ្លួនឯងនៅថ្ងៃបន្ទាប់ ។

អំពើហិង្សាបានបន្តមកទៀត ៖ នៅក្បែរវិមាន តជ ម៉ាហាល់ សាងពីថ្មម៉ាប ពណ៌ស ដ៏ល្បីល្បាញ អ្នកប្រពៃណីនិយមដុះស្លែបានប្រយុទ្ធទៅលើគូស្នេហ៍បីគូ ហើយបានកាត់សក់របស់គេដើម្បីឲ្យពួកគូស្នេហ៍នោះខ្មាសគេ ។ អ្នកដទៃទៀតបានវាយកម្ទេច និង ដុតហាងលក់ប័ណ្ណជូនពរក្នុងទិវាវ៉ាឡិនតៃន៍ ហើយអ្នកខ្លះបានចូលក្នុងភោជនីយដ្ឋានរកមើលគូស្នេហ៍ដែលកំពុងបរិភោគអាហាររួមគ្នាក្នុងឱកាសទិវាវ៉ាឡិនតៃន៍ដ៏ពិសេសនេះ ។ ក្នុងករណីខ្លះ គេបានគំរាមថាគេនឹងចាប់បង្ខំគូស្នេហ៍ណាមួយឲ្យគេរៀបការភ្លាមៗ ដើម្បីធ្វើឲ្យមានឡាក់ឋានពេញច្បាប់” ចំពោះអាកប្បកិរិយារបស់គេដែលជាការបង្ហាញថាគេពិតជាស្រឡាញ់គ្នាទៅវិញទៅមក – មានការឆ្មក់ចូលលុកមណ្ឌលហាងលក់ទំនិញដែលមានយុវជនឧស្សាហ៍ទៅ ហើយដើរក្រឡឹងទៅមកៗដោយកាន់ដៃគ្នា ។

ក្នុងចន្លោះពេលនោះ មនុស្សខ្លះដែលបានប្រព្រឹត្តអំពើហិង្សាត្រូវបានចាប់ខ្លួន – ប៉ុន្តែ ជាញឹកញាប់រដ្ឋអំណាចច្រើនតែចេញសកម្មភាពយឺត ដោយជនរងគ្រោះត្រូវបានចាត់ទុកថាបានបំពានលើវប្បធម៌ប្រពៃណី ។

លោក មធុ ចន្ទ្រា ជាសកម្មជនសិទ្ធិមនុស្សម្នាក់ដ៏ល្បីល្បាញ បានការពារយ៉ាងខ្លាំងក្លានូវសិទ្ធិសេរីភាពស៊ីវិលរបស់គូស្នេហ៍ ។ “វាជាសិទ្ធិរបស់ពលរដ្ឋឥណ្ឌាម្នាក់ៗក្នុងការបញ្ជាក់បង្ហាញសេចក្ដីស្នេហារបស់យើងតាមរបៀបផ្សេងៗគ្នា ដែលគួរឲ្យទទួលយកបានតាមរបៀបឥណ្ឌា ឬ តាមរបៀបអង់គ្លេស ឬ តាមរបៀបអ៊ីស្លាម” ។

តែទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលយុវនារីមួយក្រុម ភាគច្រើនជានិស្សិត បានចាប់ផ្ដើមទាមទារសិទ្ធិរបស់ខ្លួនជាសាធារណៈ ព្រមទាំងប្រយុទ្ធដើម្បីទទួលបានសិទ្ធិរបស់ខ្លួនមកវិញតាមរបៀបប្លែកខុសពីធម្មតា ភ្លាមនោះការយកចិត្តទុកដាក់ធំធេងក៏ស្រាប់តែត្រូវបានបង្កើតឡើងភ្លាមដែរ ។ សម្លេងខ្លះនៃសម្លេងទាំងនេះត្រូវបានបង្ហាញឲ្យឃើញតាមអ៊ីនធឺណិត ៖

“យើងទាំងអស់ជា bloggers [អ្នកធ្វើកំណត់ហេតុបណ្ដាញតាមវ៉ិបសាយ] កំពុងធ្វើការតវ៉ាដោយកាន់ដៃគ្នាប្រឆាំងនឹងការជ្រៀតជ្រែកមកលើសិទ្ធិរបស់យើងក្នុងការកាន់ដៃគ្នា ហើយដើរចេញចូលក្នុងកន្លែងផឹកកាហ្វេ ឬ ភេសជ្ជៈផ្សេងៗ ឬ ទីណាមួយផ្សេងទៀតដោយមិនត្រូវបានគេវាយដំ ឬ ត្រូវធ្វើបាបដើម្បីសិទ្ធិនោះដែរ” ។

“ក្នុងវប្បធម៌ឥណ្ឌា នារីម្នាក់អាចជាម្ចាស់គ្រឹះស្ថានពាណិជ្ជកម្មមួយ ឬ ជាវេជ្ជបណ្ឌិត ជាគ្រូបង្រៀន ជាម្ដាយ ឬមួយនាងក៏អាចត្រឹមតែពលរដ្ឋពេញវ័យម្នាក់ទៀតប៉ុណ្ណោះ ។ បំណងប្រាថ្នារបស់នារីម្នាក់គេមិនគិតថាសំខាន់ទេ ។ វាក៏គ្មានន័យអ្វីដែរ … ហើយគេឃើញមានអ្នកជិតខាង និង មនុស្សចាស់ៗជាអនក្ខរជនពាក់កណ្ដាល ហើយឥឡូវសូម្បីតែឧក្រិដ្ឋជនក្នុងស្រុកក៏កំពុងតែសម្រេចថាតើនាងត្រូវអនុញ្ញាតឲ្យស្លៀកពាក់ដូចម្ដេច តើនាងត្រូវរួមរស់ក្នុងសង្គមដូចម្ដេច ព្រមទាំងថា តើត្រូវបរិភោគអាហារអ្វី ឬ ភេសជ្ជៈអ្វីដែរ ?

“ហេតុអ្វីបានជាយើងសូមអភ័យទោសចំពោះវប្បធម៌របស់យើង? យើងត្រូវតែស្មោះត្រង់ ។ វាចាំបាច់ត្រូវតែមើលឃើញកំណែទម្រង់សំខាន់ៗ”។

ដោយពួកគេត្រូវបានចោទប្រកាន់ជា “នារីចូលចិត្តចេញចូលតៀមស្រា/កាហ្វេ ធូររលុង និង ជានារីទំនើប” នារីមួយក្រុមបានបង្កើតអង្គការមួយយ៉ាងរហ័ស ឈ្មោះហៅថា “អង្គការនារីចូលចិត្តចេញចូលតៀមស្រា/កាហ្វេ ធូររលុង និង ជានារីទំនើប” ។ ក្នុងពេលពីរថ្ងៃបន្ទាប់មក អង្គការនេះមានសមាជិកជាង ៣០.០០០នាក់ ធ្វើយុទ្ធនាការទាមទារសិទ្ធិរបស់ខ្លួន ។ ជាសញ្ញានៃការតវ៉ាប្រឆាំងនឹងអង្គការស្រ៊ីរ៉ាម៉ាសេនា គេបានអំពាវនាវចំពោះស្ត្រី និង យុវនារីទូទាំងប្រទេសឲ្យផ្ញើកញ្ចប់ខោរឹប ពណ៌ស៊ីជម្ពូសម្រាប់ស្ត្រី តាមរយៈអ្នកនាំសារមកកាន់ការិយាល័យអង្គការស្រ៊ីរ៉ាម៉ាសេនា ក្នុងទីក្រុងហ៊ូប្លី ។គេបានរាយការណ៍ថា ចំនួនយ៉ាងច្រើនលើសលប់នៃកញ្ចប់បែបនេះត្រូវបានផ្ញើពីតំបន់ជាច្រើនខុសៗគ្នានៃឥណ្ឌា មកឲ្យទីនេះ នៅមុន និង នៅចំទិវាវ៉ាឡិនតៃន៍ ។

តើរបស់អស់ទាំងនេះមានអ្វីទាក់ទងនឹងប្រភពដើមនៃទិវាវ៉ាឡិនតៃន៍ដែរឬទេ? ប្រហែលជាមាន – មានប្រពៃណីខុសៗគ្នាច្រើន ប៉ុន្តែប្រពៃណីទាំងនោះសុទ្ធតែទាក់ទងនឹងទង្វើមិនគោរពតាមអំណាចមួយដែលមានកម្លាំងខ្លាំងក្លា ដែលជ្រៀតជ្រែកចូលក្នុងជម្រើសផ្ទាល់ខ្លួនក្នុងការយល់ព្រមទទួលយកសេចក្ដីស្រឡាញ់ និង ផ្ដល់សេចក្ដីស្រឡាញ់ ។ Blogger ឥណ្ឌាម្នាក់បាននិយាយរឿង ប្រាប់តាមរបៀបនេះ ៖

“ក្រោយមក ជាបណ្ដើរៗ ថ្ងៃទី ១៤ ខែ កុម្ភៈ ក៏បានក្លាយជាថ្ងៃមួយមានន័យជាការប្ដូរសារនៃសេចក្ដីស្នេហា ។ ថ្ងៃនេះត្រូវអបអរដោយការផ្ញើកំណាព្យ និង អំណោយតូចៗ ដូចជាផ្កា” ។

យុវនារីម្នាក់នៅឥណ្ឌា បានសរសេរពីការវាយប្រហាររបស់អ្នកដែលអះអាងថាធ្វើដើម្បីការពារវប្បធម៌ឥណ្ឌា ដោយបញ្ចេញយោបល់របស់នាងថា បុរសទាំងនេះ – ទាំងចាស់ ទាំងក្មេង – បានរស់នៅស្ទើរតែគ្មានពិសោធន៍ណាមួយទាក់ទងនឹងស្ត្រីក្នុងស្ថានភាពនៃការគោរពគ្នាទៅវិញទៅមកទេ ។ វប្បធម៌ប្រពៃណីបានកំណត់តួនាទីពីរឲ្យស្ត្រី ។ យុវជនភាគច្រើនដែលពាក់ព័ន្ធ បានមកពីសាលាសម្រាប់តែសិស្សប្រុសប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះពួកគេពុំមានពិសោធន៍ក្នុងការទាក់ទងជាមួយនារីក្នុងស្ថានភាពប្រចាំថ្ងៃនៃសាលារៀនដែលមានភាពដូចៗគ្នានោះទេ ។ ម្ដងណាដែលគេបានជួបនារី គេតែងតែអះអាងនូវឧត្ដមភាពនៃអំណាចខាងវប្បធម៌ និង សង្គម – បើពុំនោះទេ គេអាចត្រឹមតែគិតអំពីទំនាក់ទំនងចំពោះផ្លូវភេទប៉ុណ្ណោះ ។

សេចក្ដីរាយការណ៍ព័ត៌មានក្នុងកាសែតភ្នំពេញប៉ុស្តិ៍បានបង្ហាញនូវភាពនៃចិត្តចង្អៀតចង្អល់ដូចគ្នានេះដែរ ៖

“ប៉ុន្តែ គួរឲ្យរំខាន មនុស្សប្រុស៦៦ភាគរយ មានផែនការរួមភេទជាមួយដៃគូរបស់ខ្លួនដោយមិនគិតពីការព្រមព្រៀងគ្នាទេ ហើយចំនួន៣៩,៥ភាគរយនៃពួកនេះ បានបាត់បង់ភាពបរិសុទ្ធរបស់ខ្លួនអស់ទៅហើយ” ។

តើគេគួរតែលុបបំបាត់ទិវាវ៉ាឡិនតៃន៍នេះដែរឬទេ? ទិវានេះបានត្រឹមតែជាការបញ្ចេញនូវការមិនគោរពសមភាពយេនឌ័រប៉ុណ្ណោះ ។ ទិវាវ៉ាឡិនតៃន៍ប្រហែលជាអាចជាឱកាសមួយសម្រាប់រៀនសូត្រ និង ឆ្លុះបញ្ចាំងឲ្យឃើញថាវាមិនមែនមានន័យអំពីរឿងភេទទេ ប៉ុន្តែអំពីការបណ្ដុះបណ្ដាលឲ្យក្លាយជាវប្បធម៌មួយកែប្រែឲ្យថ្មីឡើងវិញសម្រាប់បុរស និង នារី ក្នុងការគោរពគ្នាទៅវិញទៅមក និង កិច្ចសហប្រតិបត្តិការ និង ក្នុងសេចក្ដីស្រឡាញ់ ។

Make a Comment

Make a Comment: ( 5 so far )

5 Responses to “ភាពច្របូកច្របល់នៃទិវាវ៉ាឡិនតៃន៍ – ថ្ងៃ អាទិត្យ ទី ១៥ ខែ កុម្ភៈ ឆ្នាំ ២០០៩”

RSS Feed for កញ្ចក់សង្គម Comments RSS Feed

[...] * សូមអញ្ជើញអានវិចារណកថាសម្រាប់�… * សូមជម្រាបថាក្រៅពីការអានព្រឹត្តិបត្រព័ត៌មាន កញ្ចក់សង្គម ជាភាសាខ្មែរ លោក អ្នកក៏អាចអានផងដែរនូវព្រឹត្តិបត្រព័ត៌មាន The Mirror ជាភាសាអង់គ្លេស ។ * ដើម្បីជ្រាបនូវពីព័ត៌មានស្ដីអំពីស្ត្រីក្នុងសង្គមខ្មែរ សូមអញ្ជើញទស្សនាតំបន់បណ្ដាញកម្មវិធីស្ត្រីនៃអង្គការវិទ្យាស្ថានបើកទូលាយ ដោយចុចតំណខាងក្រោមនេះ! សូមអរគុណ! http://women.open.org.kh/ * ត្រឡប់ទៅខាងលើវិញ [...]

ការដឹកជញ្ជូនផ្លូវគោកឆ្លងកាត់ព្រំដែន ៖ វៀតណាម ឡាវ ថៃ - ថ្ងៃ ចន្ទ ទី ២៣ កុម្ភៈ ២០
Tuesday, 24 February 2009

កម្ពុជាគ្រោងបង្កើតនូវពន្ធពីល្បែងស៊ីសងគ្រប់ប្រភេទ ១២,៥ភាគរយ ពីលើពន្ធឆ្នាំ �
Tuesday, 24 February 2009

TVK និង KBI ចុះហត្ថលេខាលើអនុស្សរណៈយោគយល់គ្នាលើកិច្ចសហប្រតិបត្តិការផលិតអន្តរជាតិ
Thursday, 26 February 2009